MIJN OPINIE OVER DE VISUMREL

Het visumdebat omtrent een Syrische gezin en de daaropvolgende campagne tegen de rechters heeft het intellectueel vlak verlaten. Het is emotioneel en ideologisch geworden. De grond van de toekenning of weigering gaat niet meer om de humanitaire opvang van oorlogsvluchtelingen, welk middel tot opvang ook wordt gebruikt, maar om het woord identiteit met hand en tand te verdedigen. In die zin is de staatssecretaris, meer secretaris van de NVA dan staatsman, een liberaalnationalist. Ittmet het nationaalsocialisme is deze nieuwe strekking het mengsel van liberaal denken, de staat moet alleen kaderen en niet besturen, en een raciaal-etnische discriminatie. Dat een regering en een eerste Minister zich achter dit regeringslid schaart is op zijn minst onderdanigheid aan de Vlaams nationalisten, op zijn sterkst een absoluut gebrek aan enige burgerlijke ethiek. Zo kom ik tot mijn tweede punt.

+ Vele opiniemakers niet alleen bij ons maar Europees en in de VS beweren dat leiders die niet meer aanvoelen wat bij de bevolking leeft, met name een diepe afkeer van establishment, verkeerd regeren. Dit vind ik totaal onjuist. Democratie, zo die bestaat, staat of valt met een dialectisch debat. Dit betekent dat massadenken ook oppositie moet aanvaarden. En omgekeerd moet het minderheidsdenken aanvaarden dat de maatschappelijke stroom haar geen windeieren   legt. De grootste handicap van democratie is dat de populaire stem de democratische principes kan omverwerpen. Als racisme en ethnisme een maatschappij kenmerken dan belanden we in een oligarchie. Anders gezegd wij verhuizen naar een autoritair regime dat identiteit aanbidt en tracht te verzoenen met het zogenaamd liberaal denkenHet woord sociaal is dit regimevreemd, tenzij het zich beperkt tot een homogene volksgroep. Het is precies van politieke leiders te verwachten dat ze in de periode van negatieve volksgeest tegengas geven. Zelfs al winnen ze de verkiezingen niet. Momenteel hoor ik alleen 4 moedige en geargumenteerde stemmen die tegengas geven: 2 partijvoorzitters, W. Beke en W. Van Besien, 2 parlementsleden, N. Lanjri en K. Calvo. Bij dit quattuor hebben we het gehad.  Burgers worden echter alert genoeg om de taak van de oppositie te versterken. Bewegingen van burgerlijke ongehoorzaamheid kunnen opgezet worden. Burgers kunnen de media en de overheid 'bombarderen' met petities, sociale mediatechnieken, en vredevolle massabetogingen. Welke methode ook, zelfs een absolute minderheid mensen kan zich blijven inzetten voor de principes van op zijn minst vrijheid van mening, gelijkwaardigheid van mensen van welke origine ook. De weigering tot medische verzorging en het onderwijs voor mensen zonder papieren begint in Europa succes te hebben, en voor erkende allochtonen wordt het duurder. De basisrechten zullen binnenkort in de zogenaamde mensenrechten - landen niet meer van toepassing zijn. Dit is toch hoogst onrustwekkend. Ik laat in dergelijke nation alistische perioden broederschap vallen, want dit begrip kent geen enkele nationalist tenzij met zijn naaste buren. Conclusie: meer democratie betekent meer verzet tegen diegenen die democratie misbruiken om een apartheidsregime op te zetten. Mijn voorstellen om opvang te organiseren kunnen jullie raadplegen op mijn blog. Maar dit staat niet meer op de agenda van deze visumrel… 

Dr. Réginald Moreels,

Humanitair chirurg

12 december 2016.

 

 

CALAIS. La Croix

 

Une solution au problème est de construire un vrai camp d’accueil de migrants, orga- nisé et bien équipé, comme tous les camps du UNHCR dans le monde. MSF à Paris l’a tenté et réussi. J’en tire la conclusion que les réfugiés du monde entier, et ils sont plus de 50 millions, sont beaucoup mieux accueillis dans tous les autres continents arbitrant les con its qu’en Eu- rope. J’en viens à la conclusion que les pays qui entourent les con its sont cent fois plus ac- cueillants que les pays euro- péens. Les fondateurs de cette europe, qui ne mérite même

plus une majuscule, se retour- nent dans leur tombe. Je sens le sol trembler. Où construire un camp ? Faute d’accueil dans les deux pays, séparés par une fron- tière qu’on prétend abolie grâce à Schengen, Belgique et France, il n’existe aucun no man’s land qui pourrait convenir à un camp décent. Incroyable, que pour un humanitaire Sans Frontières je doive inventer le no man’s land comme solution pour trouver une place pour non seulement des sans-abri, mais des sans- terre. Ici, sur Terre, imaginez- vous ! Ceci à 30 km de chez moi... J’ai honte d’appartenir à un continent qui se décline chaque jour comme démocratique, qui ne fait que faire la leçon aux autres avec des mots et des bombes, qui se croit en guerre

contre le terrorisme, alors que le terrorisme pour l’Autre s’est ins- tallé en eux-mêmes. Je verse un gros sanglot d’homme blanc.

Je persévère dans ma révolte.

Docteur Réginald Moreels

Chirurgien humanitaire, ancien ministre belge de la coopération 

IK BEN BESCHAAMD EUROPEAAN TE ZIJN

Ik ben beschaamd Europeaan te zijn.

Calais is een stad van dwalenden geworden. Niet begeleide minderjarigen vervelen zich in de duinen, de koude winter zet aan met als gevolg infecties, voedingsproblemen. Om niet te spreken van de agressiviteit die zich langzaam maar zeker in het hoofd van deze jongeren nestelt. Unicef heeft een alarmerend rapport gepubliceerd. Waarom nog geld steken in een zoveelste document dat iedereen sinds maanden kent en negeert. De ontmanteling van het kamp bereidt zich voor. Desorganisatie dreigt. Het Franse socialistische bewind, een drogbeeld van militant links, evacueert mensen als vuil naar het dichtbijgelegen containerpark, België. De gouverneur van West-Vlaanderen waar ik woon, laat eens te meer zijn vreemdelingenafkeer de vrije hand. Voor de christendemocratie is deze man allesbehalve een referentie, noch christen noch democraat. De flikken masseren hun spieren in voorbereiding van de grote confrontatie met de migranten. Af en toe worden minderjarigen naar een opvangcentrum aan de overzijde van het Kanaal opgenomen, maar dit is zand voor onze ogen. Als ervaren humanitair vind ik de wereld van civiele organisaties vrij zwijgzaam op uitzondering van een aantal niet gouvernementele organisaties die sinds het prille begin werkten in het Calais kamp. Nochtans noemen velen 'Zonder Grenzen'. Want het huidig probleem van migranten in gans ons continent ligt precies in het bepalen van een grens voor deze mensen. Van muren die grenzen scheiden, bevindt men rond Calais in een nomansland waar een dolend mens geen plaats meer vindt. Vele mensen zouden ervan dromen al die vreemden naar een andere planeet te doen vliegen, maar er zijn nog geen ruimtevliegtuigen uitgevonden om ze terug te vliegen. Een tijdelijke, werkbare en realistische dringende oplossing is een degelijk uitgerust vluchtelingenkamp in een paar dagen in elkaar te timmeren en opvang ordelijk en naar internationale normen te organiseren. Het Hoog Commissariaat voor Vluchtelingen en enkele grote NGO's zijn daarin zeer ervaren en bedreven. Een dergelijk vluchtelingenkamp werd een paar weken terug in Parijs geïnstalleerd door MSF Frankrijk en met behulp van het stadsbestuur in goede banen geleid. Nadien zouden deze migranten hetzij worden opgenomen via asielprocedures, hetzij teruggestuurd, hetzij opgevangen worden in solidaire families. Ik trek de droevige conclusie dat de vluchtelingen en migranten overal ter wereld, ze zijn nu meer dan 50 miljoen, duizendmaal beter opgevangen worden in landen die buiten europa liggen. Europa verdient geen hoofdletter meer, de stichters moeten uit hun graf komen en protesteren. Maar de meest nijpende vraag blijft: waar moet dit kamp voorlopig genesteld worden? Noch België noch Frankrijk gescheiden door een grens, die men dacht verdwenen te zijn sinds het Schengenakkoord willen zo'n kamp toelaten. Ongelooflijk dat er zelfs geen land meer bestaat tussen 2 landen waar mensen nog kunnen aarden. Op 30 km van mijn thuis zitten duizenden daklozen die nu landloos zijn. Een situatie die niet alleen migranten treft maar ook meer en meer daklozen bij ons. Ik schaam mij te leven in een gebied, rijk als Croesus, dat zich democratisch noemt, dat niets anders doen dan andere culturen de les te lezen en bommen te gooien. Een continent dat een oorlog verklaart aan terreur, maar niet eens beseft dat de terreur zich in haar eigen ziel heeft vastgebeten. Ik stort een traan, ik zet door in mijn revolte. De tijd dringt, de schandelijke verhuis start binnen 5 dagen...

Dr. Réginald Moreels,

Humanitair chirurg.

Gewezen staatssecretaris en minister van ontwikkelingssamenwerking.

Oostende, 18 oktober 2016. 

 

Beschrijving

DAGEN NA DE TERREURAANSLAGEN IN BRUSSEL

Na dagen dringt het verdriet door bij de slachtoffers en hun geliefden; de doden laten we rusten met hun eigen nagedachten; de levenden trachten we te troosten met woorden, blikken; wij anoniemen dogen mee in een soort ontastbaar gevoel van eenheid met hen die wij niet eens kennen; het kwaad moet bestreden worden, dit is juridisch en moreel juist; maar onze persoonlijke verantwoordelijkheid, meer nog onze plicht als lid van een bepaalde samenleving, vraagt om uitleg wat zich afspeelt in de bredere wereld en de geesten van mensen die martelaar menen te worden door anderen op te blazen. Als chirurg die in vele gebieden de gevolgen van oorlogsgeweld moet opereren, zoek ik bijna automatisch naar de zin van kwaad en goed. En leef ik nog met enige illusie dat in het radicaal slechte nog een tikkeltje goed schuilt. In de laatste dagen hebben bepaalde familieleden van slachtoffers aan het woord vergeving gestalte gegeven. Een ervan heeft zelfs het woord liefde uitgesproken. Je moet het maar kunnen, ik buig eerbiedig neer. Ik sta niet meer stil, ik misprijs de haatdragende boodschappen van terreurleiders en de oorlogstaal van bepaalde politieke leiders.

 

Ik wil zo weinig als mogelijk oppervlakkig feiten aanvaarden op basis van wat we via bepaalde sociale en minder kwaliteitsvolle media en volkspraat horen en lezen. Want je kunt feiten analyseren zonder ze te relativeren. Je kunt begrip tonen voor abnormaal gedrag zonder dit gedrag onschuldig en straffeloos te verklaren. Je kunt je volle overtuiging geweldloos ten toon leggen zonder maatschappelijk en ethisch te polariseren. Wij en zij debatten worden als dusdanig steriel, er is altijd in wij een potentieel zij, en omgekeerd.

 

De oorzaken van het huidig terrorisme (terreurnetwerken bestaan sinds de 1ste eeuw AD) zijn historisch complex. Samengevat is het totalitair islamisme sinds een eeuw gegroeid op de ruïnes van het kalifaat of val van het Ottomaanse rijk , de nieuwe lekenstaat Turkije, de opkomst van het Zionisme, de verdeling van Palestina door de nieuwe staat Israël, het Arabisch nationalisme. Sinds bijna 100 jaar hebben islamdenkers en activisten, vnl. Soenni, een beweging in gang gezet die enerzijds een jihad predikte tegen Joden, andersdenkenden en ten slotte in het laatste decennium een haatcampagne voeren tegen hun zogezegde broeders, de Shia minderheid. In dit ideologisch denken zijn Al-Quaida, Al-Nusra en Daech of IS geboren. De eersten willen een wereldkalifaat, IS wilt een territoriaal kalifaat van Syrië tem. Irak herstellen. Maar alle drie zaaien terreur in alle continenten om christenen, andere moslims en andersdenkenden uit de weg te ruimen. Overal ter wereld treuren families van terreurslachtoffers. Door massa’s experten werd in de laatste weken geschreven dat de oorlogen in Afghanistan, invallen in Irak, Libië en nu ook de bombardementen op Irak en Syrië vonken zijn die de strijd hebben versneld. Daarin hebben wij dus ook een verantwoordelijkheid in, zelfs al ligt de primaire lont bij de Arabische, Perzische en Joodse staten.

 

Daar waar de eerste (Moudjahidin, Taliban) en de tweede Jihad (Al-Quaida), verticale en hiërarchische bewegingen zijn, is de derde jihad (IS) horizontaler geworden. Lokale groepen, weliswaar toch ergens gestuurd door netwerking met leiders, zijn veel frequenter geworden. De terreurzaaiers zijn een basisbeweging geworden. Waarin alle profielen kunnen passen. Die van pure straatcrimineel, religieuze fanaat, politieke extremist, zelfingebeelde martelaar-moordenaar…Wat zeker blijkt is dat een  kwetsbare jongere, die zich vernederd en gediscrimineerd voelt in onze weinig gastvrije samenleving, door de toevalligheid van een ontmoeting met een gespecialiseerde islam doctrinair een amateur-terrorist kan worden. In Syrië, Afghanistan of Irak gestreden hebben is verplicht CV. Dit ‘terreuramateurisme’ biedt het voordeel dat het gemakkelijker zou kunnen opgedoekt worden, maar ook het nadeel heeft dat terroristen overal om zich heen beginnen toe te slaan, ze als paddenstoelen uit de grond rijzen en wapens gebruiken die ze zelf niet meer kunnen beheersen.

 

Uit mijn globe-trotten kan ik getuigen dat onze samenleving in de wereld voor vele vreemdelingen voor haar materiële luxe wordt begeerd, maar anderzijds beschouwd wordt als een leeg vat van waarden. De norm wordt wet, de waarde wordt privébezit, de procedurekwal neemt ons gevangen. Massadenken wordt legio, opinie wordt verdacht. Vrijheid creëren is geen vrijgeleide voor doen wat elk voor zichzelf zint. In dit individualisme verzuipen referenties naar symbolisch burgerschap. We zijn exclusieve denkers geworden, inclusief denken en handelen wordt naïviteit. Binnenkort wordt met de nieuwe wetten, lees bv. de nieuwkomerswet, inclusief denken en handelen schuldig bevonden. Geloof uiten, zich vrij metselaar verklaren wordt taboe. Zo kunnen extremen zegevieren, en deze blaffende honden bijten. Neutralisering, meer nog sterilisatie van gedachte wordt de plaag in een continent van ooit wereldfaam. Europa, zegt men vaak, is een continent van vrede en veiligheid. Dit laatste geldt al niet meer, en vrede wordt vrede nemen met het maatschappelijk correct denken. Propere gedachten naast propere handen wordt de nieuwe campagne. De nieuwe technologie kan alle hersenzones detecteren, maar het orgaan valt in slaap. Als ik ons Europees gebrek aan ideologie, laat staan ideaal, aanklaag, word ik verdacht de fundamentalistische islam ideologie te excuseren? Er zijn zelfs filosofen die dit morele inversie noemen,  als zou ethiek minimaal of maximaal zijn. Ethiek is noch het ene noch het andere, het is een zoeken naar uitleg en zin van uitleg. Uitleg brengt begrip, zin brengt reflexie, reflexie brengt openheid van geest. En openheid is geen laksheid. Als ik echt ondersteboven ben van de koehandel van de EU met Turkije, heb ik ook door dat bepaalde grensroutes afraden levens kan redden. Als ik de paradox aan de kaak stel dat westerse bombardementen op IS in Syrië en Irak enerzijds mensen uit de oorlog jagen, maar anderzijds voor die vluchtelingen muren optrekt ben ik nog geen simplist. Als ik de foto van de EU staatsleiders van de EU, op de kanselier en onze premier na, bekijk als een stoet van dwergen, ben ik toch niet anti-Europees. Als ik beweer dat het hoog tijd is dat de islam zijn originele koran in moderne termen giet en zijn extremen actiever bestrijdt, krijg ik dan een fatwa over mij? De ware God zal wel verdraagzamer zijn. Als ik de grillige steunallianties verafschuw van Rusland met de mensheidsmisdadiger Assad, van de VS CIA die de Moudjahidin in Afghanistan hebben opgeleid tegen de Russen, Irak zijn binnengevallen en de Soenni legereenheden in de armen van IS hebben doen vallen, en Turkije IS heeft gesteund met wapens tot een paar maanden geleden, dan ben ik toch geen onnozelaar die nooit iets van de ‘grote politiek’ zal begrijpen. Als ik geen wapen meer kan zien, teveel schade meegemaakt, en nog altijd pleit om de wapenfabriek FN te reconverteren naar humanitaire materialen, wil ik dan de Waalse economie ondergraven? Redelijkheid redt ons van de domheid. Ik zal niet doodgaan met een overtuiging van mijn groot gelijk, maar zal discriminatie als ergste vorm van onrespect voor de medemens blijven aanklagen. Men kan niet iedereen liefhebben, anders wordt de wereld een gigantische sentimentele chaos. Maar we kunnen wel blijven dobberen over zin van goed en kwaad. En er ook iets aan doen, alleen al in ons taalgebruik. Als de mens God of de Mens vergeet en zich alleen richt tot zijn religie, agnosie of atheïsme dan gebeuren er catastrofen.  

Réginald Moreels,

Humanitair chirurg,

31-03-2016.                          

 

TEVEEL IS TEVEEL

 

De vluchtelingenstroom naar onze landen wordt een beschavingsdilemma. Ofwel verzuipen we mee in de populistische en simplistische slogans, ofwel blijven we gewoonweg mensen. Met een hartje om gastvrij te blijven en wat hersenen om na te denken over de toekomst van het samenleven. 

Maar eerst wat puntjes op de i zetten.  Een aantal krantencommentatoren beweren nog altijd bij hoog en bij laag dat ons land het niet zo slecht runt met de opvang van asielzoekers. Effectief Fedasil, RK-CR en andere Ngo’s doenfantastisch opvangwerk. De staatssecretaris wordt betaald om zijn job te doen, maar helt duidelijk naar een terugkeerbeleid i.p.v. een opvangbeleid. Dit eist trouwens zijn nationalistische rechtse partij. Niemand maar dan ook niemand, rechts of links, conservatief of progressief, heeft zijn mond geopend om te zeggen aan de bevolking: ‘wir schaffen das’. Hoe complex de uitdaging zal worden. Op zichzelf is dit reeds een bewijs dat we geen enkele staatsman of vrouw meer in dit land hebben. En de koning moet zijn mond houden anders kent ons politiek wereldje weer een aardschok. Dezer dagen echter komen we stilaan aan een climax van ‘on-beschaafde’ uitspraken van onze politieke vertegenwoordigers. Op een rijtje: de bocht van de SPA voorzitter, de bocht van de Vlaamse minister van Toerisme over de subsidie aan toerismeplaatsen, de zin teveel van de gouverneur van West-Vlaanderen over het vrijwillig delen van het brood. De gouverneur bood zelfs geen excuus aan, maar volhard in verwarde uitleg over hoe een dolende migrant asiel moet aanvragen! Een gouverneur die hetgeen nog overblijft in de goede ziel van mensen schoffeert, moet volgens mij ontheven worden van zijn publieke functie. Hij is voor mij en velen rond mij duidelijk geen gouverneur meer, laat staan een doordachte burger. De Vlaamse regering moet een gouverneur de laan uitsturen, maar de huidige coalitie riskeert dit zeker niet doen. Maar het volk zal niet blijven zwijgen. Als Oostendenaar zit ik nog verveeld met de bijkomende schaamte dat het stadsbestuur met de burgemeester op kop een leegstaand gewezen CM ziekenhuis niet ter beschikking stelde van de opvang voor een 250-tal asielzoekers. Onder het mom dat de sloopvergunning om het gebouw om te bouwen in een woon- en zorgcentrum vlug door het stadsbestuur zou beslist worden. Waarvan akte dat dit na 3-4 maanden nog niet is gebeurd! Ondertussen zitten de mensen op onze consultaties van Dokters van de Wereld te beven van de koorts en hun borst uit te hoesten…Teveel is dus teveel. 5 maanden geleden publiceerde ik op mijn blog een tribune met een noodplan voor opvang op korte termijn, invoer van systematische humanitaire visas in de ‘hot spots’ aan de buitengrenzen, een quotum hoger-en lageropgeleiden/land, een duidelijk doorlooptraject, en een mogelijke visie op middellange termijn. Het European Security Plan, waarop eerst Kanselier Merkel en pas het Nederlandse EU-voorzitterschap zich inspireren, ziet er niet zoveel anders uit. Feit is dat wij zullen moeten aanvaarden dat definitief, ja definitief, een andere vorm van samenleven onze maatschappij zal ‘kleuren’. Dat het debat niet meer gaat over open of gesloten grenzen maar over multicultureel naast elkaar leven of proberen bruggen te leggen tussen wij en anderen. Dat een aantal nieuwe stellingen de geesteswereld de volksstem moet doen nadenken: (1) de integratie van vreemdelingen is altijd moelijker in landen met een sterke sociale zekerheid, dat door de burgers als een heilige koe wordt aanbeden waaraan niet mag meer gemelkt worden, is dit niet juist; (2) zij die hoger zijn geschoold en zullen bijdragen aan deze zekerheid zijn wel nog binnensmonds welkom, maar ‘vuile’ jobs mogen wel ingevuld worden door lagergeschoolde migranten, beter dan ze een bijkomende opleiding te gunnen, is dit rechtvaardig?; competitieve sectoren zoals horeca, kleine zelfstandige beroepen, zoals kappers of buurtwinkels dulden geen concurrentie van indringers, zal dit zo blijven?; economisch zal integratie van honderdduizenden vluchtelingen geld kosten, druk zetten op de woningmarkt, zwartwerk aanwakkeren, maar op lange termijn zal de stijgende consumptie en tewerkstelling van vreemdelingen ons BNP ten goede komen, de persoonlijke relaties tussen eigen volk en ander volk versterken, is dit niet hoopgevend?; nooit zal de druk van onze verouderende en niet meer zo actieve bevolking kunnen gecompenseerd worden door de jongere migrantengemeenschap, iedere werknemer, autochtoon of allochtoon, zal langer moeten werken, kunnen we ons hierin vinden?; de draagkracht van een maatschappij, nu hellend naar angst en onzekerheid t.o.v. de migranten, is dynamisch om te buigen door persoonlijke contacten te stimuleren, objectieve informatie via media en leiderschap verspreiden, vrijwilligheid organiseren, asielprocedures versnellen en personeel versterken, en nieuwkomers na intensieve taalcursus zo vlug mogelijk aan een werk of netwerk helpen, bed, bad, brood en bezigheid, kunnen we dit eens leren aanvaarden?; 

Vele dictators en despoten moeten in de wereld nog worden afgezet, dit zal bloed en tranen kosten, mensen doen vluchten, dus migratie wordt een blijvende uitdaging voor hogere inkomenslanden, zelfs al weten we dat arm en rijk zich nu in alle landen ter wereld heeft genesteld.

Dr. Réginald Moreels,

Humanitair chirurg.

Oostende, 04-02-16.

 

TROP c'est TROP

Trop c’est trop…

 

L'afflux de réfugiés dans notre pays devient un véritable dilemme de civilisation. Ou bien nous nous noyons dans les slogans populistes et simplistes, ou bien nous parvenons à rester simplement des humains…  Avec un cœur pour pouvoir rester accueillant et avec un peu d’intelligence pour pouvoir réfléchir au futur de notre vivre ensemble.

 

Mais d'abord mettons quelques points sur les i. Un certain nombre de commentateurs dans les media affirment encore, de façon claire ou plus discrètement, que notre pays ne fonctionne pas si mal au niveau de l’accueil des demandeurs d'asile. Effectivement, Fedasil, la Croix Rouge de Belgique et d'autres ONG réalisent un travail d’accueil fantastique. Le secrétaire d'État est payé pour faire ce job, mais il est clair qu’il est surtout passionné par une politique de retour plus que par une politique d'accueil. C’est ce que prône d'ailleurs, explicitement, son parti nationaliste de droiteEt personne, je dis bien personne, à gauche comme à droite, conservateur ou progressiste, n’a ouvert la bouche pour dire aux gens: wirschaffen das (« nous pouvons le faire »). Et ce malgré la complexité du défi.

Ce constat est déjà, en soi, une preuve que nous n’avons plus aucun homme ou femme d'Etat dans ce pays. Et le roi doit rester coi sur le sujet, sans quoi notre petit monde politique connaitrait un nouveau tremblement de terre. 

 

Et c’est ainsi que, ces derniers jours, nous sommesprogressivement noyé sous une pluie de déclarations «barbares» de la part de nos représentants politiques. En bref : la courbe rentrante du président du  SP.ales déclarations duMinistre flamand du Tourisme à propos de la subvention aux sites touristiques, la phrase de trop du gouverneur de Flandre occidentale contre les initiatives volontaires de distribution depain. Le gouverneur n’a même pas présenté d’excuses, mais a persévéré dans une explication confuse sur la manière dont un migrant errant doit introduire sa demande d’asile ! 

Un gouverneur qui démontre un tel mépris à l’égard de  la grandeur d’âme de ses concitoyens, doit, selon moi, être relevé de ses responsabilités publiques. Pour moi et pour beaucoup de ceux que je rencontre autour de moi, il est clair qu’il n’est plus digne d’être gouverneur et moins encore un citoyen raisonnable. Le gouvernement flamand devrait destituer un tel gouverneur, mais la coalition actuelle ne se risquera certainement pas à prendre une telle décision.

 

La population, de son côté, ne restera pas silencieuse. En tant qu’ostendais,  une honte supplémentaire m’envahit quand je constate  que le conseil communal, bourgmestre en tête, refuse de mettre à disposition un ancien hôpital des mutualités chrétiennes, actuellement vide, pour accueillir environ 250 demandeurs d'asile. Et ceci, sous prétexte qu’un permis de démolition doit être prochainement approuvé par le conseil communal pour transformer cet ancien hôpital en une maison de retraite et de soin.  Il faut pourtant constater qu’on est déjà 3-4 mois plus tard et que cette décision de permis n’a toujours pas été votée! Entretemps, les personnes se bousculent dans nos consultations de Médecins du Monde, tremblantes defièvre et accablées de toux de poitrine ... Trop est trop. 

 

Il y a 5 mois, je publiais sur mon blog une tribune présentantun plan d'urgence pour une solution d’accueil à court terme,avec délivrance systématique de visas humanitaires dans les « hot spots » aux frontières extérieures de l’Union Européenne, l’établissement d'un quota supérieur et inférieur par pays, un parcours du demandeur clarifié, et une vision possible sur le moyen terme.

Le plan européen de sécurité, dont se sont inspirés d'abord la chancelière Merkel et ensuite la présidence néerlandaise de l’Union Européenne n’est pas très différent de cette proposition. Le fait est que nous devrons accepter à l’avenir que définitivement, oui définitivement, une autre forme de vivre ensemble va « colorier » notre socié. Que le débat ne porte plus sur les frontières ouvertes ou fermées, mais sur la vie multiculturelle à mener ensemble ou sur les ponts que nous devons essayer de construire entre nous et les autres. 

Un certain nombre de nouvelles thèses et interrogations doivent remettre en question notre manière de penser et  notrevote populaire : 

(1) « l'intégration des étrangers est toujours plus difficile dans les pays ayant une sécurité sociale forte, car elle est considérée par les citoyens comme étant une vache sacrée qu’on ne peut traire indéfiniment », c’est une assertion incorrecte; 

(2) « les migrants les plus instruits qui contribueront à cette sécurité sociale sont encore les bienvenus mais on accepte aussi que les migrants moins qualifiés assument les travaux «sales» plutôt que de leur donner une formation supplémentaire », est-ce une attitude qui est juste?;

(3) « les secteurs concurrentiels comme l'hôtellerie, les petits métiers d’indépendants tels que les coiffeurs ou les magasins de proximité ne peuvent supporter la concurrence des envahisseurs », est ce que de tels réflexions vont continuer? ;

(4) « économiquementà court terme, l'intégration de centaines de milliers de réfugiés va coûter de l'argent, faire pression sur le marché du logement, encourager le travail non déclaré, mais à long terme cette intégration entraînera une augmentation de la consommation, un effet positif de l'emploi des étrangers sur la croissance de notre PNB, un renforcement des relations personnelles entre notre peuple et les autres peuples »cela n’est-il pas source d’espoir?;

(5) « jamais la pression du vieillissement notre société ni le volume de notre population active ne pourront être compensés par le seul apport de la communauté des migrants plus jeuneset donc  chacun, autochtone comme allochtonenous devronstravailler plus longtemps », pouvons-nous nous accepter un tel constat ?;

(6) « la capacité d'une société, aujourd’hui encline à la peur et à l'incertitude à l'égard des migrantsse mesure à son dynamisme à changer en stimulant les contacts personnels, en diffusant des informations objectives  via les médias et via ses autorités publiquesen organisant le volontariat, en accélérant les procédures d'asile et en renforçant le personnel d’accueil, et en aidant les nouveaux arrivants, après un cours de langue intensif, à accéder au plus vite, à un emploi ou un réseau de solidarité, afin de disposer d’un lit, d’un bain, de pain et surtout d’une occupation », pouvons-nous apprendre à accepter cela enfin?

 

Beaucoup de dictateurs et les despotes doivent encore être destitués dans le monde, cela coûtera encore beaucoup de sang et de larmes, cela fera fuir des populations. La migration reste donc un défi permanent pour les pays à revenu élevé, même si nous savons que riches et pauvres peuvent se retrouver maintenant dans tous les pays du monde.

 

Dr. Réginald Moreels,

Chirurgien humanitaire.

Ostende, 04-02-16.

De Zeewacht 5 februari 2016

Het protest tegen de migrant, spiegel van onze maatschappij…

Door de eeuwen heen heeft de humane ethiek gefilosofeerd over de al dan niet universele gelijkwaardigheid, over altruïsme uit eigen of algemeen belang, over waarden die universeel worden of communautair blijven, over de grenzen tussen goed en kwaad. Ook in de huidige migrantenkwestie spelen dezelfde contradicties.De huidige afkeer voor de hogere instroom van migranten is tekenend voor een globaal welvarende maatschappij. De cyclus van welvaart vraagt altijd om meer. Mensenrechten verliezen hun universele betekenis zodra ze verworven  zijn. Mensenplichten hebben zelf geen Universele Verklaring. Morele referenties gaan stuk, burgers worden elkaars vreemdeling. Solidaire burgers worden aanzien als naïevelingen.  Het comfort wordt massadenken. Denkers worden marginalen. In feite leven we onbewust in een dictatuur van politieke correctheid en maatschappelijke dwang.  Het gelaat of de blik van ‘de andere’ is een vreemde ervaring geworden, het scherm van de tablet en de smartphone zijn veiliger. Een vreemdeling wordt meteen verdacht en teveel. Ik verheerlijk noch verduivel de migranten, maar vergeet niet dat de cumul van oorlog, vernedering, gebrek aan bestaansmiddelen, EU-muren beklimmen, bij onze burger reeds meerdere burn-outs zou veroorzaakt hebben. Voeg dan nog de verveling bij in een opvangcentrum en de maat wordt vol. Verlies aan zelfwaarde en agressiviteit zijn de gevolgen en dit is universeel. We zitten meer dan in een economisch-financiële crisis in de Grote spirituele Depressie. Relocatie van 160.000 oorlogsvluchtelingen over alle EU lidstaten betekent 3,5 % van alle vluchtelingen uit Syrië. In Libanon is in crisis, 40% zijn vluchtelingen, wij niet. Als we in België 30.000 asielzoekers opnemen, staat dit gelijk aan het opnemen van 3 vluchtelingen/ 10.000 inwoners.

Het debat moet dus verruimd worden, want onze maatschappij is irreversibel aan een nieuw tijdperk begonnen. Ik zie in de acutere toename van migranten een 2-tal tegengestelde visies:

+ De eerste betreft opener versus geslotener grenzen, kosmopolitisme versus identarisme. ‘We kunnen niet al de miserie van de wereld op ons nemen’ luidt de volksuitspraak. Zij die dit uitspreken nemen meestal geen enkele miserie op zich!

Vanuit ethisch en juridisch perspectief is gastvrijheid zowel een universeel mensenrecht als mensenplicht. Vanuit filosofisch standpunt een confrontatie in de spiegel van een ‘Andere’.  Daaraan tornen getuigt van mentaal banaliseren van menselijke fundamenten. Want grenzen sluiten of niet, migratie is van alle tijden. Goederen en geld laten we wereldwijd circuleren, maar mensen in gevaar of in miserie opnemen kan niet, tenzij ze goed kunnen voetballen of muziek spelen. Wat is trouwens een grens? Als humanitair heb ik clandestien of legaal honderden grenzen overgestoken, heb paspoorten vol visa’s, om te besluiten dat grenzen niet alleen berusten op foute interpretaties van de reële verdeling van volkeren en ethniën, maar ook psychologisch de oplossing van conflicten bemoeilijken. En mocht de EU dan toch haar grenzen breder openzetten zullen de vluchtelingen niet botsen op een tweede grens, met name discriminatie in integratie, huisvesting en tewerkstelling?  Want helaas zijn wij mentaal en organisatorisch niet voorbereid om meer mensen op te vangen dan het aantal beschikbare opvangcentra. Nu heeft geen politieke kat een migratieplan klaar op lange termijn. Zo wordt een opener grenzenbeleid natuurlijk een politiek incorrecte stelling. Want gastvrij zijn vergt inspanning, creativiteit, visie en organisatie op alle niveaus, gaande van gemengde huisvesting om ghetto’s te vermijden, tot de opening van de job- en opleidingsmarkt, de breed verspreide taalopleidingen, én de individuele contactname tussen autochtoon en allochtoon. Zo kunnen  we evolueren van het multi-cultureel naast elkaar leven naar eilandjes van inter-cultureel samenleven. Ik voel mij trouwens duizendmaal meer burger van de wereld dan van een land, regio of stad, zonder daarom mijn roots te verloochenen. Verder ben ik  overtuigd dat het maar een paar decennia zal duren vooraleer de nationaliteit, een feodaal recht, zal plaatsmaken voor een wereldpas. De huidige winsten van nationalistische partijen zijn de laatste historische oprispingen van angst voor multi- en interculturele globalisering. Nationalisten worden achterhoedestrijders maar ze beseffen het nog niet. Als we volgens het discours van een aantal politici blijven redeneren en de migrant als een gevaarlijke indringer beschouwen, dan boeten we aan beschaving in. Democratie, sorry particratie, wordt herleid tot ethnocratie en ethnocratie wordt egocratie. Dit alles ingebed in een sfeer van ‘secularisering’, die onze eeuwenoude christelijk en humanistische beschaving als een historische schandvlek verwerpt. De postmoderne individualisering is niet moderner, integendeel, ze verwijst naar tijden waar de neanderthaler in zijn eentje ronddoolde. De moderniteit moet nog uitgevonden worden.

+ De twee visie ligt tussen de socio-economische opportuniteit van migranten versus het afschermen van de maatschappelijke draagkracht en de privileges van onze welvaartsstaten.

Economisch voordeel halen uit georganiseerd migratieverkeer wordt lang aangemaand door een aantal economisten. Maar zijn daarover op evidentie gebaseerde studies over? Hebben onze arbeids-, sociale zekerheids-en publieke financiënspecialisten reeds overlegd en berekend welk impact de kwantitatieve en kwalitatieve versobering van ons consumptie-en productiegedrag zouden betekenen om zoveel percenten mensen meer aan werk te helpen en welvaart te delen? Dit zou het huidig zwartwerk dwarsbomen en de sociale zekerheid versterken. Willen of niet, wij gaan móeten leren delen door soberder te leven. Maar daar heeft de burger geen boodschap aan. Het nu primeert, de toekomst is voor anderen.

In feodale tijden reikte maatschappelijke draagkracht niet verder dan het overleven van een bevolking op een bepaald grondgebied. Maar in tijden van economische (vrije markt) en politieke (democratisering? welke?)  globalisering is dit verleden tijd. Draagkracht hangt af van de waardenschaal, met name universeel respect, verantwoordelijke vrijheid en eerlijke solidariteit, die de maatschappij zich toeeigent. Hoe hoger de schaal, hoe sterker de kracht. Hoe lager de schaal, hoe depressiever, rancuneuzer en agressiever de samenleving. Als we zelf een dag van de glimlach moeten uitroepen, dan weten we welke droevigaards we geworden zijn! Bang onze verworven privileges te verliezen, beseffen we niet dat contacten met andere culturen confronterend maar verrijkend is.

Dit gebrek aan een doordacht en op studies gefundeerd debat op politiek bewijzen spijtig genoeg het vluchtig karakter van politiek. De kunst van het mogelijke wordt gekibbel van het laagste. Wat moet de Duitse kanselier voelen te midden van al die politieke dwergen? De laatste top in Valletta beslist maar verder over versterking van grenscontroles, inzet van soldaten, charters voor verplichte (vrijwillige) terugkeer, bestrijding van migrantenhandelaars, en nog meer miljarden aan Frontex, onze Europese kustbewaker. En ieder alert burger weet dat een groot plan voor de Afrikaanse migratielanden de migratie op korte termijn niet zal stoppen, alleen binnen een paar jaren, wanneer groei wat armoede zal verminderd hebben. Gastvrijheid als universele plicht alsook het migratierecht blijven in een voetnoot staan.

 

Dr. Réginald Moreels, humanitair chirurg.

12-11-2015.

(Geschreven nabij Bukavu)

 

Les protestations anti migrants, miroir de notre société ?!

Au travers des siècles l’éthique humaine s’est penchée sur l’égale ou inégale dignité des hommes, sur l’altruisme comme service aux autres ou à soi-même, sur l’échelle de valeurs, universelles ou communautaires, sur la frontière entre le bien et le mal. L’afflux migratoire actuelle pose des questions identiques. Les tout récents attentats à Paris démontrent le clivage tragique entre les terroristes salafistes qui considèrent nos sociétés comme malignes, de par entre autres nos agressions militaires au Moyen Orient, et nous qui assistons ahuris pourquoi des gens si extrémistes peuvent en vouloir à notre façon de vivre et nos valeurs. Mais ne sommes-nous pas précisément en perte de valeurs comme l’atteste l’aversion actuelle pour l’afflux croissant de migrants, typique pour une société riche et hyper gâtée. Le cycle de la richesse exige toujours plus, devient avare, et le bien-être devient secondaire. Les Droits de L’Homme perdent leur valeur universelle dès lors qu’ils sont acquis. Quant aux Devoirs de L’Homme, ils ne méritent même pas une Déclaration. Les références morales s’écrasent, pourquoi encore parler des étrangers puisque nous sommes tous étrangers les uns pour les autres ? Les vaillants citoyens solidaires sont perçus comme des naïfs. La pensée, plutôt l’absence de pensée de masse prévaut, la conscience s’encrasse. Les penseurs deviennent des marginaux. Nous vivons inconsciemment dans une dictature de la pensée correcte, suspecte par essence. Le visage de l’Autre devient une expérience étrange, les écrans des smartphone et tablettes sont plus confortables. L’étranger devient un intrus et un profiteur. Je n’idéalise ni démonise les migrants, mais imaginez-vous que le cumul de la guerre, l’humiliation, le cafard, le manque de moyens, la traversée de barbelés, l’accueil dans un dépôt donnerait un profond burnout à pas mal de nos citoyens. L’ennui, le chômage génèrent l’agressivité, c’est universel. Pire que la  crise économique et financière sommes-nous entrés dans une ‘grande dépression’ spirituelle. Soyons un minimum honnêtes, la relocation de 160.000 réfugiés dans les pays de l’UE ne représente que 3 % des réfugiés Syriens. Le Liban peut parler d’une crise car 40 % de sa population est réfugiée. Si nous accueillons en Belgique 30.000 réfugiés, cela n’ajoute que 3 /10.000 habitants ! Entre et après les guerres mondiales les flux de migrants et réfugiés se comptaient par centaines de milliers.

Qu’on le veuille ou non, nous abordons définitivement un autre paradigme de société. La mixité. J’élargis le débat en opposant 2 catégories de visions dans la réaction aux migrants :

+ La première se situe entre l’ouverture souple et la fermeture militarisée des frontières, entre le devoir d’hospitalité et la sauvegarde de sa propre identité. Le cosmopolitisme versus l’identarisme. ‘Nous ne pouvons pas accueillir toute la misère du monde’ est le dicton populaire. Ceux qui disent cela n’accueillent d’habitude personne.

L’hospitalité est un Droit et un Devoir universel. Un regard confrontant dans le miroir d’un ‘Autre’. Tripoter à ce droit et devoir banalise les fondements de notre humanité, les migrations ayant eu lieu depuis l’antiquité. Nous globalisons la circulation pour les biens et les services, nous érigeons des murs pour les hommes, même les plus vulnérables. Les seuls bienvenus sont les musiciens et les footballeurs.

Que signifie par ailleurs une frontière ? Une réalité biaisée de l’Histoire, un élément de stabilité ou de conflit ? En tant qu’humanitaire j’ai traversé clandestinement ou légalement des centaines de frontières, ai des passeports remplis de visas, pour constater que les frontières ne sont pas que des interprétations erronées de la division de peuples et ethnies, mais rendent plus difficiles la solution d’un conflit. Et même si l’EU ouvre plus ses frontières, les migrants n’affronteront ils pas une seconde frontière, celle de la discrimination, l’assimilation forcée ? Car nous ne sommes ni mentalement ni logistiquement préparés à accueillir plus de migrants que de places disponibles dans des centres d’accueil, des églises, des casernes ou dépôts. Aucun de nos responsables politiques ne travaille à un plan migratoire à moyen et long terme. Ainsi l’organisation de l’ouverture plus large des frontières devient une option politique incorrecte. Car l’hospitalité demande du courage politique et civil, de la créativité dans l’ouverture du marché du travail moyennant les cours de langue, l’organisation équitable de logements sociaux, l’impulsion de contacts directs et personnels entre citoyens nationaux et étrangers. Ainsi nous évoluerons vers la société multiculturelle, déjà présente à Bruxelles, vers des ilots de communautés interculturelles. Je me sens mille fois plus citoyen du monde sans oublier mes racines. Je suis convaincu que d’ici qq décennies un pas mondial remplacera notre carte d’identité. La nationalité est un droit féodal, on évoluera, enfin. La montée des partis nationalistes sont une dernière éructation défensive de l’histoire. Mais ils ne s’en rendent pas encore compte, que Dieu leur pardonne. Notre attitude actuelle vis-à-vis des migrants reste une honte, cela sent la fin d’un empire. La démo-ou particratie devient une ethnocratie, et l’ethnocratie évolue vers l’egocratie.  La sécularisation, soi-disant signe de libération spirituelle, est devenue une tâche honteuse devant notre tradition chrétienne et humaniste. La  postmodernité retourne à l’âge du Néanderthalien qui se promenait en solitaire. La modernité doit encore être inventée.

+ La seconde vision oppose l’opportunité socio-économique de migrants vis-à-vis de la capacité de résilience de notre société et la défense des privilèges de nos richesses. Existe-t-il des études, calculant selon des indicateurs quantitatifs et qualitatifs, la couverture du marché du travail, le coût et les bénéfices de la sécurité sociale, le partage des produits de consommation et de production, causés par l’augmentation de candidats à l’intégration durable ou temporaire ? Je n’en ai trouvé aucune. Dommage, car l’objectivité de données est essentielle afin de planifier d’une façon éclairée une politique migratoire objective, normative et régulatrice. Le travail en blanc favorise la sécurité sociale, le noir est un pis-aller frauduleux. Mais le citoyen s’en fout, ne pense qu’à lui-même, tout au plus à son proche entourage. Les générations futures, c’est ‘après nous les mouches’…

La résilience d’une société est malléable, dynamique. Dans la féodalité il ne s’agissait que de la coexistence d’une petite population sur un territoire précis. Mais en ce temps de la globalisation économique (libre marché) et politique (démocratisation ?) ceci est du passé. La résilience de la société se mesure à l’échelle de ses valeurs. Le respect mutuel, la liberté responsable, la solidarité intelligente. Plus solide est la résilience, plus haute monte l’échelle des valeurs. Plus faible est la résilience, plus forts les sentiments d’agressivité, de rancune, de déprime. Le fait que nous célébrons une ‘journée du sourire’ prouve que nous sommes devenus des gens tristes. Le contact avec d’autres cultures, religions, est confrontant, laborieux, ne nous cachons pas la réalité. Mais quelle valeur ajoutée au bout du cheminement ! Qu’entendons-nous ces jours-ci des ‘sommets’ sur les migrants ? Un summum de mesures défensives, policières, le tout baigné dans une cacophonie indigne d’élus du peuple. Que la chancelière allemande doit s’ennuyer au milieu de tous ces nains politiques. L’opération de secours en Méditerranée est abolie au profit d’une opération charters retour vers les pays en conflit ou Turquie, qui y voit une opportunité de renflouer ses caisses publiques. L’hospitalité et le droit à migrer seront repris dans une note de bas de page.

Dr. Réginald Moreels

11-2015 (écrit à l’est de la RDC-mission chirurgicale)

  

Kop

  

BOMMEN OP PATIËNTEN : 'COLLATERAL DAMAGE' ...

Bommen op patiënten: ‘collateral damage’…

Het bombarderen van het Afghaans ziekenhuis Kunduz, reeds meer dan 4 jaar gesteund en bemand door Artsen Zonder Grenzen-MSF, is een grove schending van het Internationaal Humanitair Recht (IHR). Wat zeggen de Conventies van Geneve (1949) en de aanvullende protocollen (1977)? 

+ Ze beschermen personen die niet of niet langer aan de vijandelijkheden deelnemen, zoals gewonden, zieken, krijgsgevangenen en ook burgers.

+ Ze beperken de middelen en methoden van oorlogvoering.

Oorlogsmisdaad of erger? Een misdaad tegen de menselijkheidverschilt van de juridische definitie van oorlogsmisdaad omdat deze niet zozeer een wet breekt, maar een bedreiging vormt voor het fundament van het recht als zodanig. Maar is die categorisatie van misdaden zo eenduidend?

Respect tonen voor elke structuur waarin mensen andere mensen verzorgen, ziekenhuizen, rusthuizen, dispensaria beschouwen als onpartijdige vlekjes op deze aarde, behoort sinds het Handvest van het Militair tribunaal in Nürnberg en de Straftribunalen voor voormalig Joegoslavië en Rwanda tot de ‘orde van de mensheid’. Op de wereld van slachtoffers, onschuldige burgers, kinderen, ouderen zonder verweer, levend verbrand in Kunduz, een aanslag plegen is, technologische fout, pilootvergissing of wat ook, niet alleen een schuldig verzuim, het is een aantasting van het universeel erfgoed van mens-zijn. De ‘orde der mensheid’, cf. Hannah Arendt, gaat in feite wetten, universele verklaringen, VN veroordelingen vooraf. Want deze 3 laatste hebben geen enkel leger, geen enkele staat, geen enkele terrorist en perverse crimineel kunnen weerhouden om oorlog te voeren, wapens te fabriceren en te verhandelen, aanslagen te plegen. De orde der mensheid daarentegen bepaalt onze graad van menselijkheid.

Als humanitairen werken wij vaak in conflictgebieden, nemen maximale veiligheidsmaatregelen beseffend dat het risico hoger ligt dan het rijden op een autostrade. De verantwoordelijken trachten altijd de lokale, nationale en internationale oorlogsvoerders op de hoogte te brengen van onze acties. Hoe is het dan in ‘godsnaam’ mogelijk om in deze eeuw van technologische snufjes, waarin een gps u alle boswegen in een brousse kan aanduiden, dat nog zo’n schadelijke en moorddadige blunders gebeuren?

Nadien zal geen enkele enquête de doden doen herrijzen of de gekwetsten sparen van mogelijke gevolgen. Zelfs de verzachtende omstandigheid dat zo’n herhaald bombardement op een volgepropt ziekenhuis een technische vergissing zou kunnen zijn en niet intentioneel, dan nog moet men in oorlogsvoering, op zichzelf al een Kwaad, de absolute voorzorgen nemen om weerloze mensen niet te treffen. Het selectief bombardement waar men ons alle dagen op TV verzadigt, behoort dus tot een andere tijd. De collaterale schade, een pseudoniem om ook burgers te treffen die als schild door strijders zouden worden misbruikt, moet dan maar meedraaien in de molen van verwoesting en moord.

Mijn sympathie met de slachtoffers kan ik alleen uiten door deze woorden in eigen naam neer te pennen. De dode patiënten en gezondheidswerkers behoren tot de onsterfelijkheid der nagedachte, de gekwetsten kunnen nog wat hoop koesteren op fysisch en psychologisch herstel.

Dr. Réginald Moreels, humanitair chirurg.

De auteur schrijft in eigen naam.

04-10-2015

Ontwikkelingssamenwerking: van no nonsense naar no sense?

 

Iconoclasme van IS kent geen grenzen. Réginald Moreels

 

IS vernielde vorige week het klooster van Mar Elian in het centrum van de Syrische stad Al-Qaryatayn. De islamfundamentalisten bewezen dat met een foto waarop een bulldozer puin maakt van het vijftien eeuwenoude heilige Julianusoord. De prior van dat klooster, pater Jacques Mourad, is twee maanden geleden ontvoerd. Onthoofd?

Thalys

De zo bescheiden verslaggeving door de media van repetitief islamitisch iconoclasme – vorig weekeinde raakte bekend dat IS de tempel van Baal-Shamin in het Syrische Palmyra heeft opgeblazen – contrasteert fel met het mediarelaas, uur na uur, van de schietpartij in de Thalys Amsterdam-Brussel-Parijs. Het EU-treinverkeer wordt nu extra bewaakt, maar elke alerte waarnemer weet dat de volgende terreuraanslag natuurlijk in een andere sector wordt gepleegd. Bovendien wordt de dood van de nummer twee van IS, door een VS-bom, voorgesteld als een zware slag voor de terreurorganisatie. Geen supernieuws omdat elke IS-strijder martelaar wenst te worden en hun motto luidt dat elke strijder van welke rang ook automatisch dezelfde dag wordt vervangen.

 

Discreet rapporteren

Maar tegen de permanente onthoofdingen, ontvoeringen van andersdenkenden – in de eerste plaats christenen, Jezidi’s, maar ook sjiieten –, alsook de beeldenstorm van kloosters, moskeeën en historische sites, staat iedereen te kijken en discreet te rapporteren. Meer niet. Het Mar Elianklooster was nochtans tot voor kort een symbool van het samenleven van christenen en moslims. Het herbergde bovendien nog ongeveer 1.400 orthodoxe Syrische vluchtelingen en een kleine 500 Assyrische christenen. De Syrisch-katholieke patriarch, Ignace Joseph III Younan, roept scha en schande uit maar geen internationaal vingertje beweegt, behalve paus Franciscus die in augustus een kreet van hopeloosheid en afgrijzen sloeg over die uitroeiingstrategie van christenen in het Midden-Oosten. Maar ja, bereikt zo’n kreet het hart van de IS-leiders en -strijders ooit?

 

Geschiedenis leert ons dat het iconoclasme – eikon betekent beeld en klaobreken – dateert van het faraonische Egypte, afbeeldingen van het goddelijke door de drie monotheïstische godsdiensten werd verboden. De christenen legden dat verbod opzij door iconen en standbeelden te maken. En de hefstigste beeldenstormen vonden plaats in de achtste en negende eeuw alsook bij de Reformatie tijdens de dertigjarige oorlog tussen katholieken en protestanten.

 

We wijzen er wel op dat iconen en afbeeldingen van Jezus, Maria en de heiligen door zowel het Concilie van Trente ( 1545-63) als het Tweede Vaticaans Concilie (1960) moeten worden aangezien als pure symbolen van liefde, lijden, mededogen en solidair samenleven, en niet als een materiële voorstelling van het goddelijke. De islam, het judaïsme en het protestantisme blijven duidelijk alle mogelijke voorstellingen van God en de profeten verbieden.

 

Praten met extremisten

Zou ik durven te stellen dat de Vaticaanse diplomatie, draaispil van de internationale betrekkingen en discrete onderhandelingen, samen met moslimleiders ten minste contact tracht op te nemen met de leiders van IS om besprekingen aan te gaan? Met politieke extremisten of religieuze fundamentalisten praten is geen zonde. Ze tot enige rede en positieve actie bewegen, is natuurlijk bijzonder moeilijk, maar elk mens, hoe wreed en star mentaal, kan momenten hebben van enig begrip en inzicht in zijn ingebeelde fanatisme. Dat fanatisme wat “verzachten” of ombuigen, behoort tot de categorie van mirakels, maar wie weet? De passieve onverschilligheid en lauwe verklaringen van onze politieke leiders maar ook ons middenveld blijven onbegrijpelijk en onverantwoord.

Réginald Moreels is voormalig CD&V-politicus, humanitair chirurg en reisgids voor het Davidsfonds.

 

 

TERTIO

24. aug, 2015

“De passieve onverschilligheid en lauwe verklaringen van onze politieke leiders maar ook ons middenveld blijven onbegrijpelijk en onverantwoord.” Réginald Moreels

Wat de terreurgroep Islamitische Staat (IS) de christenen in het Midden-Oosten aandoet, krijgt voor oud-politicus Réginald Moreels (CD&V) veel te weinig weerklank in de westerse media en verzet vanwege gezagsdragers.

Wanneer komt een constructieve maatregel voor de migrantentoestroom? Réginald Moreels

 

Nu we nog altijd een stijging meemaken van de migrantenstroom uit de oorlogsgebieden Syrië, Irak, Afghanistan en uit de dictatuur Erythrea,  verklaren de politici nog altijd dat de  toestroom en verdrinking van migranten in de Middellandse Zee een louter humanitaire crisis is. De humanitaire NGO’s smeken om dringende politieke beslissingen, die sinds maanden uitblijven.Beide strategieën, humanitair en politiek zijn echter even dringendReeds maanden geleden schreef ik naast anderen dat we zolang we de migrantenstroom als een crisis beschouwen en niet als een menselijke reactie op oorlog, we nooit menswaardig, dus niet repressief, deze vluchtelingen zouden kunnen behandelen. 

Momenteel reageren onze beleidsmensen repressief en minimaal menswaardig, politioneel en gefocust op zo vlug mogelijke terugkeer, een eufemisme voor expulsie. Vindt u het normaal dat we A,B,C en nu een D-plan moeten uitdokteren, als ieder alert waarnemer reeds maanden beseft dat een urgent onthaalplan de enige passende strategie is? Elk land zou een aantal tienduizenden nieuwe migranten kunnen opvangen via het systeem van humanitaire visa, te verkrijgen in speciale migratiebureaus, opgezet aan de oevers van de Middellandse Zee. Vergeten we nooit dat huidig er nog geen 3/1000 van de Europese bevolking (200.000 op 740 miljoen) naar hier is toegestroomd en zovele drenkelingen heeft gekost!

U leest pas vandaag dat België en andere EU landen nu plotseling aan een opvang rampenplan denken. Wat vergde sinds lange tijd zo’n urgentieplan? Kandidaten voor de dienst Vreemdelingenzaken en andere asielinstanties oproepen, opvangplaatsen logistiek bewoonbaar maken, de bufferplaatsen onmiddellijk klaarstomen en zorgen dat ieder asielzoeker ten minste ergens kan eten en slapen. Nu zijn de geëngageerde burgers en NGO’s getuigen van een schandelijk en schadelijk amateurisme van de overheid.

We weten nu dat de Europese Raad en het EU Parlement een migratiequota/jaar over de lidstaten niet vlug zullen toepassen, daar waar wij reeds maanden, zoniet jaren op aandringen; bovendien zijn de migratiestoppen sinds decennia voorbijgestreefd. Nog altijd blijft die maatregel bestaan, beschamend. Wat men echter nooit voorstelt is dit quotum te verdelen volgens de specialisaties van migranten, meestal fris opgeleide maar ook ongeschoolde jongeren, om de knelpuntberoepen te kunnen invullen. Versnelde integratiecursus, versnelde integratie opleiding en basistaallessen zouden reeds duizenden migranten tijdelijk kunnen tewerkstellen zonder daarom onze werkzoekenden te benadelen. Wij zijn een pensioenland aan het worden, vergeten we dit niet. En elkeen, autochtoon of aangespoelde, moet een eerlijke tewerkstellingskans en levensstandaard bekomen, dit is pas respect voor universele mensenrechten. Bij tewerkstelling hoort ook een bijdrage van elke nieuwe werknemer aan onze sociale zekerheid, zo zullen onze paniekerige burgers nooit meer moeten argumenteren dat deze migranten ons bommen geld kosten. Wat ons wel miljarden euro’s kost zijn de uitwijzingen en gedwongen terugkeer. Waarom is er geen enkele verlichte politicus die voorstelt om deze bommen geld te investeren in constructieve en georganiseerde opvang? En dan nog, bestaat een gepaste vrijgevigheid niet meer in één van de rijkste landen ter wereld? Door mensen van vreemden huize op te vangen, worden toch heel wat interculturele contacten gelegd, en wie weet kan de ambiante xenofobie wat verminderen, een illusie?!  Wat betreft het aanpakken van de perverse mensensmokkelaars, is het toch mogelijk dat de internationale inlichtingendiensten en polities de koppen van deze mensensmokkelaars gevangen nemen en internationaal berechten? De VS hebben wel Ben Laden kunnen vatten…So what?

Ten slotte wil ik een paar slogans rechtzetten, waarmee wij permanent gehersenspoeld worden door nationale en Europese politici op enkele na. Ik som een paar op:  (1) ontwikkelingssamenwerking verhogen zal de migratie intomen: onjuist. Samengevat komt deze hulp door de proceduremolen zeer laattijdig toe aan de lokale bevolking, ten tweede brengt de OS geen echte welvaart, alleen een micro-of macro-economische hulp realiseert dit. Trouwens, onze Vicepremier voor Ontwikkelingssamenwerking is creatief genoeg om bepaalde projecten op migrantenroutes te steunen.

(2) de politionele controle aan onze grenzen versterken remt migratie af: onjuist. Migranten hebben geen notie van de grenzencontrole et hun wil om via de diverse Middellandse Zeeroutes door de muren van de EU te geraken is ijzersterk, zeker als ze door families worden uitgezonden, waarvan de helft is uitgemoord . Bovendien zal de terugkeer van deze mensen door deze afradende controles nog bemoeilijkt worden en zullen ze dan onderduiken in de clandestiniteit. Waarom geen veerdienst organiseren met loketten om de migranten te stroomlijnen?

(3) De migratie teert op onze welvaart: onjuist. Sinds geruime tijd weet men uit studies van de Wereldbank, IMF en academische onderzoekscentra dat een politiek van opender grenzen onze rijkere landen nog rijker kunnen maken. Door de koopkracht van deze nieuwe mede inwoners zal e consumptie een boost krijgen, dit is toch de logica zelve.

Een opender grenzenbeleid moet een morele must worden én ook een socio-economische noodzaak. De EU lidstaten zijn trouwens gebonden tot een minimale ‘gast-vrijheid’ via het statuut (EU richtlijn 2001) van tijdelijke bescherming om humanitaire redenen.

 Het zal misschien niet erg populair zijn, maar als iedere verkozene in zijn broek doet om zijn fameuze xenofobere achterban geen geweld aan te doen, is elke maatschappelijke mentaliteitsverandering, hoe miniem ook, niet meer mogelijk. Een opiniemaker schreef dezer dagen dat een natuurramp onmiddellijk mededogen oproept, waarom geen mensencrisis? Eigenaardig als zogenaamde beschaafde burgers en democratisch verkozen politici, vindt u niet?

 

Dr Réginald Moreels,

Humanitair chirurg (AZG, AZV); gewezen VZ AZG-MSF, SS en Minister voor OS.

Augustus 2015.

Een crisisplan voor de migranten, een plicht !! R.MOREELS

Torm A/S in FLOWS

Ondanks het doorbreken van het taboe over migrantenquota tussen de EU-lidstaten uitgaand van de VZ van de EC, dhr. Juncker, blijft een zwaar onevenwicht hangen tussen repressie-en humanitaire EU-top maatregelen. Waarom in hemelsnaam is dit continent, symbool van vrede en verzoening uitgegroeid tot een fort van ongelijkheid, repressie en morele lafheid? Hoe komt het dat de leiders die ons regeren niet beter gedocumenteerd zijn en intellectueel wat meer alert en open voor de socio-economische en politieke contexten en de culturen van andere continenten? Hoe functioneert hun geweten…Eerst wil ik een paar politieke slogans weerleggen.

+ Ontwikkelingssamenwerking verhogen zal de migratie intomen: leugen. Ten eerste komt deze hulp door de proceduremolen zeer laattijdig toe aan de lokale bevolking, ten tweede brengt de OS geen echte welvaart, alleen een micro-of macro-economische hulp realiseert dit; ten derde zal een verhoging van de lokale koopkracht en inkomen de mensen meer doen migreren om te investeren en bij te scholen; ten laatste zijn het niet de armsten die migreren, maar de wat meer begoede en geschoolde van de families die uitwijken om de kansen van henzelf en hun families te garanderen.

+ De politionele controle aan onze grenzen versterken remt migratie af: leugen. Migranten hebben geen notie van de grenzencontrole et hun wil om via de diverse Middellandse Zeeroutes door de muren van de EU te geraken is ijzersterk. Bovendien zal de terugkeer van deze mensen door deze afradende controles nog bemoeilijkt worden en zullen ze dan onderduiken in de clandestiniteit.  

+ De migratie teert op onze welvaart: leugen. Sinds geruime tijd weet men uit studies van de Wereldbank, IMF en academische onderzoekscentra dat een politiek van opender grenzen onze rijkere landen nog rijker kunnen maken. Waarom? Samengevat stelt men dat hoe minder uitgaven men moet besteden aan de migratietocht, hoe meer geld een migrant spaart om verder te migreren of terug te keren naar zijn thuisland met een gespaarde som geld; opender grenzen (met strengere controle voor smokkelaars) dwingt bovendien de lidstaten tot een minimale ‘gast-vrijheid’ door het EU afgesproken statuut (2001) van tijdelijke bescherming om humanitaire redenen; een evenwichtige opender grenzenbeleid al dan niet volgens quota/jaar van opgeleide en minder opgeleide migranten vereist een versnelde basisintegratiecursus (6 weken) voor de nieuwkomers; vereist een zeer vlugge tewerkstelling in knelpuntberoepen onder tijdelijk contract, fiscale verplichting en sociale zekerheid inbegrepen; door de koopkracht van deze nieuwe mede inwoners zal zelfs onze economie een boost krijgen, dit staat vast en kan becijferd worden; de duur van verblijf kan dan bepaald worden door de ware asielprocedure te scheiden van de economische migratie en de migratie om deftige medische verzorging te krijgen;

Wat te doen vanaf de volgende dagen en weken? Intens een actieplan opstellen met de regeringsleden, de sociale partners, en de NGO’s die willen meewerken. Aan de EU lidstaten aankondigen dat ons land bvb. Een aantal tienduizenden migranten wil opvangen; een opvang uit de grond stampen door goed leefbare tenten of prefab op te stellen, daarvoor het leger met het UNHCR inzetten, de gesloten asielopvangplaatsen terug openstellen voor tijdelijke opvang via de federale asielinstanties en de OCMW ’s, een massale oproep doen via de sociale media naar vrijwilligers gecentraliseerd per streek, de dispatching van Fedasil en DVZ versterken en een nationaal spreidingsplan laten uittekenen, vanaf volgende weken de reeds geteste integratiecursus verspreiden en starten, de interim- en tewerkstellingsbureaus mobiliseren om openstaande en niet ingevulde vacaturen in kaart te brengen en in te vullen na selecties van aangekomen migranten; het argument dat migranten onze tewerkstelling en sociale zekerheid, de beste ter wereld, of als 2-de of 3-de rangsarbeiders zullen ingeschakeld worden is een mythe die ook in de sociale en economische milieus gemakkelijk aan de hand van objectieve data kan weerlegd worden; trouwens voor deze ‘gastarbeiders’ geldt vooral een menselijker bestaan, wat spaargeld en het gevoel nog als mens en niet als handelswaar gewaardeerd te worden.

Ik wil mij gerust inzetten om dit crisisplan te helpen realiseren, dat men mij maar contacteert en kan ik ten minste de Eerste Minister Michel of Vice-Premiers Peeters, Decroo, Jambon spreken over dit plan, ik kom dan wel terecht bij de Staatssecretaris voor Migratie.

Een natuurramp roept onmiddellijk reactie op, waarom geen mensencrisis? Eigenaardig als beschaafde burgers en democratisch verkozen politici, vindt u niet?

Dr Réginald Moreels,

Humanitair chirurg (AZG, AZV); gewezen VZ AZG-MSF, SS en Minister voor OS-24/05/15.

http://www.demorgen.be/opinie/op-een-natuurramp-wordt-meteen-gereageerd-waarom-niet-op-een-mensencrisis-a2314416/ 

Un plan de crise pour les migrants-un devoir…

 

 

L’UE a produit récemment un plan de mesures déséquilibrées en ce qui concerne l’afflux massif de migrants. Le Président de la CE, Mr. Juncker a pris une position courageuse sur le ‘burden-sharing’ c.à.d. un quota pour partager le nombre de migrants entre les pays de l’UE. Malgré ces positions sur le long terme, reste l’urgence d’un drame migratoire de plus en plus hallucinant.

Comment notre continent, symbole de paix et de réconciliation depuis des décennies est devenu en quelques années une forteresse avec comme valeurs l’iniquité, la répression, et la lâcheté morale ? Comment se fait-il que nos leaders ne soient pas plus visionnaires et intellectuellement ouvert aux sciences socio-économiques et culturelles ? Comment fonctionne leur conscience en proclamant les idées qui suivent :

+ L’augmentation de l’aide de coopération au développement dissuade la migration. Mensonge. Premièrement l’aide arrive par les procédures multiples très tardivement aux populations ciblées, souvent non les plus pauvres. Deuxièmement l’aide ne développe pas le bien-être matériel de la population, seules les micro- et macro-entreprises augmentent leur pouvoir d’achat par l’emploi etc. ; troisièmement ce pouvoir d’achat fera migrer plus pour faire fructifier le bien-être acquis, se recycler, apprendre de nouvelles techniques et technologies chez nous ; enfin ce ne sont pas les pauvres qui migrent mais les personnes plus fortes et aisées afin de s’épanouir et nourrir leur famille.

+ L’engagement de forces de police des frontières et construction de murs freine la migration. Mensonge. Les migrants ne se rendent pas compte du voyage qui les attend, et ont une volonté de fer à passer à travers les murs quels qu’ils soient. Par contre les murs freineront un retour éventuel et inciteront les migrants à la clandestinité. 

Depuis quelques années les études de la BM et du FMI, ainsi que de centres académiques ont publié des données évidentes sur le fait qu’une politique de frontières plus ouvertes, hormis le contrôle impitoyable des trafiquants véreux, peut enrichir encore nos pays. Les raisons en sont multiples. Si le migrant dépense moins au voyage, il aura encore une somme pour retourner dans son pays ; l’UE est obligée d’accepter tout migrant en détresse et lui assurer une protection temporaire, c’est inscrit dans les directives UE ; après un cours  de base intensif d’intégration l’insertion du migrant dans notre circuit du travail, et spécialement les professions non remplies, donnera un essor modeste certes mais bienvenu à notre économie, vu que le contrat temporaire de travail, droits sociaux inclus, du migrant oblige à payer aussi un minimum d’impôts et leur pouvoir d’achat profitera à la consommation ; quant à la durée du contrat, elle se discutera au fil des mois et selon l’aptitude et l’engagement personnel du migrant ; la séparation du droit d’asile et de la migration pour raisons économiques et/ou médicales doit être faite et ainsi les abus seront évités.

Que faire dans les tous prochains jours ? Lancer un plan de crise d’envergure avec des représentants spéciaux de gouvernements de pays de l’Union, certains élus parlementaires, les associations et ONG qui veulent collaborer ; faire un premier geste d’accueil de par exemple 100.000 migrants-le total des réfugiés et personnes déplacées dans le monde est de 51 millions…-et l’annoncer rapidement ; faire des appels nationaux par medias et réseaux sociaux interposés à tout volontaire ; débuter la construction de tentes solides par l’UNHCR, avec soutien actif des armées et protections civiles ; ouvrir par l’intermédiaire des Agences d’accueil des pays engagés avec la Fédération des Croix-Rouge toute place disponible d’accueil temporaire décent ; mobiliser dès à présent par pays engagé les bureaux d’intérim et les agences de l’emploi afin de trouver des ouvertures de postes dans les secteurs encore demandeurs d’emploi ;  crier haut et fort avec arguments que tous ces migrants boufferont l’argent de nos si performantes sécurité sociale et nous piquent l’emploi est un mythe, suffisamment d’études et statistiques macro-économiques (universités, BM, FMI…) l’ont prouvé en calculant la somme des contributions et des rétributions de migrants au travail ;

Par ces mesures d’urgence les migrants ne se sentiront plus des loques marchandes mais des êtres humains…L’effet d’attraction sera probable dans une première phase, ensuite une migration plus équilibrée se fera par l’installation de bureaux spéciaux de visas humanitaires et autres motifs de demande d’asile et de migration (médicale, économique, violences sexuelles) dans les pays de départ au sein de l’EuroMed ;

+ Je veux m’engager à aider le lancement de ce plan, et serais très heureux de pouvoir en discuter avec des responsables politiques, humanitaires et académiques. Un tel geste de secours les honorera. Durablement…

Si une catastrophe naturelle se produit demain chez nous en Europe, un plan de crise national serait aussitôt lancé. Pourquoi une catastrophe humaine de cette envergure ne produit-elle pas le même réflexe ? Etrange…de la part de populations d’un continent défini comme civilisé et de responsables politiques démocratiquement élus…

 

Dr Réginald Moreels,

Chirurgien humanitaire (MSF et MSV) ; ancien président de MSF et ancien secrétaire d’Etat et ministre de la Coopération Internationale-Gv