Beste vrienden,
De voorbije maanden konden we jullie weinig eenduidig nieuws brengen over het wedervaren van Réginalds en Françoise.
We hadden vernomen dat Réginald zijn opdracht in Bujumbura voortijdig had ingeruild voor een opdracht voor het BTC in Rwanda, maar dit werd ons tot voor kort niet bevestigd.
Ondertussen kregen we meer nieuws, dat we graag met jullie delen:
"Eindelijk! Wij slapen nu in ons eigen huis in Kigali en zijn sinds vandaag verbonden met het internet (ondertussen twee weken, maar de internetverbinding is heel slecht)."
1. Wat gebeurde er met het project Gaston? Françoise schrijft ons hierover het volgende:
Eind 2010 was het project vol goede hoop. De nieuwe afdeling ‘fer forgé’ was goed gestart in Bujumbura met een mooie bestelling van het Ministerie van Volksgezondheid (160 étagères). Een prachtige oefening voor de leerlingen en goed voor de kas, die sinds 3 jaar vrij leeg was. Er werd een kerstmarktstand georganiseerd met eetplaatsen en salons met diverse artikelen in echt ‘fer forgé’. En de toekomst zag er eindelijk rooskleurig uit dankzij de beloften van de Coöperatie (Ambassade), de Koning Boudewijnstichting en nog een andere Vlaamse organisatie, die zich uiteindelijk terugtrok. Réginald was ook heel actief geworden om de organisatie financieel te steunen via de ‘grote wegen’.
Ondertussen was Gaston echter beginnen dromen van een supergrote organisatie in elke hoek van het land en dit vóór de eerste frank hulp binnenkwam… Terwijl AHD zat te sukkelen op het einde van elke maand , heeft hij in november 2010 drie personen geëngageerd (een dokter in de rechten, een psycholoog en een economist), zonder de minste zekerheid van een handtekening over de beloofde budgetten. Hijzelf was niet betaald sinds 5 maanden!
Er werden in totaal 13 centra geopend. Toen ik aankwam drie jaar geleden waren er 3 centra en het groeide na twee jaar tot 6. Hij werd er in ‘geduwd ‘door het bekomen van micro-kredieten bestemd voor het oprichten van onafhankelijke ateliers van ‘fer forgé’, bakkerij, arachideplantage en noem maar op. Het steunbedrag hiervan was veel te beperkt om telkens een nieuw opvangcentrum op te richten. Gaston zijn redenering was: ik mag de kans om mooie apparatuur te bekomen voor mijn gasten niet ontnemen. Maar denken aan de opvang van de straatjongeren, hun logement, voeding en de basisnoden werd niet in rekening gebracht. Voor hem ging God de rest doen, zoals altijd totnogtoe… De microprojecten moesten zelfstandig worden na 6 maanden. Utopisch …
Wij zagen hoe de begeleiding afzwakte, de aanwezigheid van Gaston bij de jongeren verdampte door allerlei andere verplichtingen. Hij was altijd de ziel geweest van de groeperingen… Uiteindelijk had in maart verleden jaar een clash plaats tussen Réginald en Gaston, toen Réginald bij een vergadering in de Ambassade zag hoe de waarheid over de echte situatie van AHD werd vervormd.
Nadien werd het ook voor mij moeilijk. In april vorig jaar trok ik me terug uit het project terug, toen de grote subsidies toekwamen (in principe voor 3 jaar, jaarlijks uitbetaald, indien de resultaten positief zijn).
Ik heb vervolgens Franse les gegeven aan de gasten van Bujumbura en verdween definitief uit het zicht van het bestuur. Ik had zelfs geen tijd om afscheid te nemen van de gastjes….
Ik blijf erbij dat wij gedurende meer dan twee jaar goed werk gepresteerd hebben en Gaston geen geld’ in zijn zak’ gestoken heeft, integendeel. Nu, hopelijk blijven de grote bedragen goed gebruikt en de gasten kwalitatief geholpen.
Réginald en Françoise vertoeven dus niet langer meer in Bujumbura, maar nu in Kigali!
Hierover geeft Françoise volgend verslag:
Nu zijn wij dus in Rwanda, te Kigali. Réginald is eerst naar Bujumbura (300 km. verderop) moeten terugkeren omdat het Ministerie en de Ambasssade er recepties gaven ‘en son honneur’. Hij kreeg mooie getuigenissen van dankbaarheid van de Minister en de ambtenaren tot zijn eigen personeel. Ontroerend was een kader waarin zijn chauffeur (42), student in economie bij avonduniversiteit, zijn foto met die van Reginald heeft laten opzetten met de woorden: “Très intelligent, travailleur infatigable et inflexible pour une cause juste et alors très humain et prêt à aider” getekend door hem zelf: Jean-Marie ‘vous êtes un exemple pour moi et jamais je ne vous oublierai.
Ontroerend en typisch Burundees: nooit zouden ze zoiets rechtstreeks zeggen.
Na 14 dagen op hotel, hebben wij een huis gevonden in Kigali. We wonen in Kimihurura. Niet te vergelijken met Bujumbura maar ook een mooie ‘platgebouw’ met veel ruimte, met tuintje rondom en zicht op Kigali: geen meer, maar een stad, waar grote buildings als paddestoelen uit de grond schieten met her en der ‘Thomas en Piron’ als aannemer (bekend in Wallonië).
Een grootwarenhuis blijft er dag en nacht open! De lichten op straat zijn rood en groen en de minuten die je moet blijven wachten verschijnen er ook in rood.
Het huis komt stilletjes in orde. De 4 gaten in het dak zijn opgevuld na een nacht onder de paraplu en overstromingen op de binnenkoer, en de kranen en toiletten komen ook met moeite op gang.
Kasten komen ook dagelijks binnen. Demain = la semaine prochaine, dat hebben wij inmiddels ook begrepen.
Het is nog erger dan in Bujumbura, maar we willen niet klagen, want er zijn ergere situaties dan de onze.
Rwanda heeft veel gemeenschappelijke punten met Burundi waarvan ze gescheiden zijn. De taal is de Kyniarwanda, zeer verwant bij de Kirundi. Dezelfde manier om ego (= ja) te zeggen, ofschoon ze neen denken.
Reginald werkt nu bij de BTC zelf en niet meer voor het Ministerie. Hij heeft al heimee naar Burundi en denkt dat hij te vroeg weggegaan is. Zijn hart is er gebleven.
Ook zijn opdracht is niet zeer duidelijk: te administratief en te financieel, met te weinig stress en weinig uitdagingen. Ondertussen heeft hij ook al veel mensen ontmoet. Gisteren is hij voor de tweede keer vertrokken naar het binnenland .Deze keer naar ‘Cyangugu’ dichtbij Bukavu (Congo) en bij een bezoek in een ziekenhuis heeft hij naald en draad moeten gebruiken. Er kwam een jonge vrouw binnen bij de urgentiedienst, hoogzwanger en met een mesteek in het 'achterste' (anus doorgesneden)… een dringende ingreep zonder algemene verdoving (wegens zwangerschap) om de bloeding in de diepe wonde te stoppen. Blijvende heimwee naar de chirurgie…. Réginald heeft ondanks alle ellende wat genoten van zijn oud beroep. Volgende reis in het binnenland ga ik mee.
En tenslotte…
Na zulk een korte tijd in Kigali kan ik nog niet veel vertellen. Ik heb nog geen auto en woon ver van het centrum maar geniet van de taxi-motos! Eerste ervaringen! We zijn immers nog niet samen naar het binneland gegaan maar Réginald heeft al prachtige streken gezien.
Dikke kus aan iedereen.
Zeer hartelijk,
Réginald & Françoise.